Dlatego warto, sporządzając testament, wskazać w nim tzw. wykonawcę testamentu, czyli osobę, którą upoważniamy do zarządzania naszym majątkiem po naszej śmierci. Wykonawcą testamentu może być zaufany prawnik spadkodawcy, jeden ze spadkobierców, członek rodziny albo osoba, której ufamy i wiemy, że na pewno dobrze wywiąże się z powierzonego zadania. Wykonawcą może być ponadto kilka osób, jeśli chcemy, aby każda część majątku spadkowego była zarządzania przez kogoś innego. Jedyny wymóg dotyczący wykonawcy testamentu dotyczy jej wieku i zdolności do czynności prawnych – musi to być osoba pełnoletnia, posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych. Pamiętajmy, że zanim zdecydujemy, aby konkretną osobę uczynić wykonawcą testamentu, zapytajmy ją, czy wyraża na to chęć. Niekiedy testator wskazując konkretną osobę w testamencie jako wykonawcę Najczęściej do obowiązków takiej osoby należy spłacenie wszystkich długów, jak również wykonanie zapisów i poleceń.

W testamencie możemy powołać wykonawcę do zarządzania całym spadkiem albo jedynie jego częścią lub oznaczonym składnikiem. Możemy zatem napisać, że chcemy, aby Jan Kowalski, którego powołujemy na wykonawcę testamentu, wypłacił na rzecz naszego przyjaciela Antoniego Nowaka 1000 zł, a na rzecz Fundacji X i Stowarzyszenia Y po 600 zł. Spadkodawca może powołać również wykonawcę testamentu, aby zarządzał przedmiotem zapisu windykacyjnego, do chwili objęcia we władanie tego przedmiotu przez osobę, na której rzecz uczyniono zapis windykacyjny. W praktyce oznacza to, że jeśli zapiszemy konkretnej osobie naszą działkę, to do czasu zakończenia postępowania przed sądem to właśnie zarządca będzie o nią dbał, a więc np. płacił czynsz, w razie potrzeby dokonywał drobnych napraw, itp.

Wykonawcy testamentu za jego działanie należy się wynagrodzenie. Można je ustalić w testamencie, a jeśli tak się nie stanie, wówczas uznaje się, że powinno odpowiadać wartości pracy takiej osoby.

adw. Łukasz Reszka

Jeśli od lat żyjesz w związku nieformalnym i wraz z partnerką mieszkacie w Twoim M4, pamiętaj, że w razie Twojej śmierci partnerka nie dziedziczy mieszkania. Co więcej, zgodnie z prawem, po upływie trzech miesięcy od dnia śmierci spadkodawcy osoba jemu bliska (a więc Twoja partnerka) musi opuścić lokal. Jeśli zatem nie zostawiłeś testamentu i nie macie wspólnych dzieci, prawo do Twojego mieszkania oraz całego Twojego majątku przysługuje wyłącznie dzieciom z pierwszego małżeństwa. Jeśli natomiast jesteś bezdzietny, wówczas dziedziczą Twoi rodzice i rodzeństwo. W przypadku, gdyby nie byłoby żadnych spadkobierców ustawowych, cały spadek po Tobie przypadłby gminie Twojego ostatniego miejsca zamieszkania lub Skarbowi Państwa.

Jeśli posiadacie z partnerką wspólne dzieci, w przypadku Twojej śmierci to one jako spadkobiercy ustawowi dziedziczą Twój majątek. Pamiętaj jednak, że jeśli nie ukończyły 18 lat, nie mogą nim dysponować do czasu ukończenia 18 lat. W takim przypadku, o wszelkich sprawach związanych z zarządem majątku będzie decydował sąd opiekuńczy. W praktyce oznacza to, że jeśli Twoja partnerka chciałaby wyremontować, wynająć, sprzedać albo zamienić odziedziczone przez wasze dzieci mieszkanie, nie będzie mogła tego uczynić bez zgody sądu opiekuńczego. Ten natomiast wcale nie musi wyrazić na to zgody.

Być może żyjesz w związku nieformalnym, gdyż Twój małżonek nie chciał udzielić Ci rozwodu. Pamiętaj, że w przypadku Twojej śmierci, małżonkowi – nawet jeśli nie żyjecie razem – przysługuje prawo do zachowku. Jak stanowi prawo, podstawą do podważenia jego prawa do dziedziczenia jest pozew o rozwód lub wniosek o separację, który spadkobierca złożył do sądu za życia. Pamiętaj jednak, że rozwód lub separacja ma wynikać wyłącznie z winy małżonka, a pozew lub wniosek muszą być uzasadnione.

To tylko niektóre przykłady sytuacji, które mogą wyniknąć po Twojej śmierci. Jeśli chcesz być pewien, że spadek odziedziczy Twój partner, napisz testament.